کور              |             تګلاره         |           اړیکې          |        محمود نظری              

 

 

 

 

 د طنز په هکله مالومات 

  طنزي برېښنايې کتابتون

افغانی طنزونه 

 بهرنۍ طنزونه 

  لرغوني طنزونه

  طنزي انځورونه

 بهرني طنز لیکونکي

 افغاني طنز لیکونکي

 ستاسو نظر 

 خندنۍ ټوکې 

 کارتونونه

 ادبي مقالې

  نوري ويبپاڼې

 

 

میرزا حبیب الله  قاآنی

میرزا حبیب الله  قاآنی د محمدعلی  گلشن  زوی  چې د فتحعلی‌شاه ، محمد‌شاه   اوناصرالدین‌شاه  د پېړ لوی شاعر وو هغه په شیراز کې زیږېدلی دی چې په فارسي اوعربي ادبیاتو کې يې ډیر مهارت درلود

فتحعلی‌شاه هغه ته د «مجتهدالشعراء» ستاینوم  ا و محمدشاه هغه ته  «حسان‌العجم»ستاینوم ورکړی دی

هغه په فرانسوی ژبه پوهیده  او په ریاضی ،کلام او منطق کې استاد وو خو هغه شعر د رزق او تفنن وسیله ګڼله نه هنر.

دهغه دشعرونو دیوان اولس زره بیته لري او په نثر کې  یو کتاب  د پریشان په نامه  لري چې  هزلي داستانونه ټولکه  ده.

 هغه په( ۱۲۷۰)کال مړ اوپه تهران کې خاوروته سپارل شوی دی
 د هغه د شعر څو  بېلګې:

آبی است زیر پره که می‌گردد آسیا

سرّی است زیر پرده که می‌گردد آسمان

 

آخر ز بحر ژرف چه کم گردد

سیراب اگر نماید عطشان را

 

آدم همه محتاج خور و همسر و خواب است

وان را که نه همسر نه خور و خواب، فرشته است

 

آن‌که را کردگار کرد عزیز

نتواند زمانه خوار کند

 

آهن از آسیب پتک و کوره گردد تیغ تیز

زر سرخ از تف نار و بوته گردد خوش عیار

 

ابر با آن تیره‌رخساری که پوشد روی روز

مردم چشم است دهقان را ز باران داشتن

 

باش که وقت مشیب صید غزالان شوی

ای که زنی در شباب پنجه به شیر عرین

 

به مرد سفله مکن در هوای نان تکریم

به عرق مرده مزن از برای خون نشتر

 

پلید جفت پلید است و پاک همسر پاک

گریز نیست در آفاق جنس را از جنس

 

تو بدسگالی و نیکی طلب کنی هیهات

ز خیر، خیر تراوش نماید از شر، شر

 

تو نفس علم شو از نقش علم دست بشوی

که نفس علم قدیم است و نقش او فانی

 

جایی که پشک و مشک به یک نرخ است

عطار گو ببند دکان را

 

خشم تو بر دوستان تست عنایت

آتش سوزان بود حیات سمندر

 

خصم را گو پیش تیغش جوشن و خفتان مپوش

مرگ را کی چاره هرگز جوشن و خفتان کند

 

خیره گستاخانه هرجا دم نمی‌شاید زدن

ای بسا نخل جسارت كه خسارت بار داد

 

دلا ز شاخ آهو هرگز مدار چشم ثمر

راه بی‌حاصل مپوی و یار بی‌پروا مگیر

 

تخم در خارا میفشان خشت بر دریا مزن

ز هرکدام پژوهش کنی ز باب و نیا

 

جواب ندهد جز به نام مادر و خواهر

بدان صفت که تفاخر به نام مام کند

 

طناب خیمه گسستی نشیب آن مگذر

سوادی عشق چون بینی بهل سودای عقل از سر

 

گشته کلک‌ات لاغر از بس خورده خون دشمنان

راست باشد این‌که لاغر می‌شود بسیارخوار

 

نشود شاهد زیبارو جز همدم زشت

نخورد خربزه شيرين الا کفتار

 

نگفتم زلف تو دزد است از کیدش مباش ایمن

به مرگ گله راضی شو چو گرگی را شبان کردی

اخځلیکونه

۱-قاآنی شیرازی،ویکی گفتگو

۲-قاآنی،ویکی پدیا  دانشنامه آزاد