کور              |             تګلاره         |           اړیکې          |        محمود نظری              

 

 

 

 

 د طنز په هکله مالومات 

  طنزي برېښنايې کتابتون

افغانی طنزونه 

 بهرنۍ طنزونه 

  لرغوني طنزونه

  طنزي انځورونه

 بهرني طنز لیکونکي

 افغاني طنز لیکونکي

 ستاسو نظر 

 خندنۍ ټوکې 

 کارتونونه

 ادبي مقالې

  نوري ويبپاڼې

 

محمود نظری

میرزاده عشقی

 

 

میرزاده عشقي  په    کال (۱۲۷۲لمریز) په همدان کې زیږیدلی دی او په کال  (۱۳۰۳ )کې د یودیرش کلنی په عمر وژل شوي دی  هغه د مشروطیت دوخت یو هجو اوطنز ویونکی  شاعر اوورځپاڼه لیکونکی  وو

د هغه اصلی نوم «سید محمدرضا کردستانی»وو

عشقی سوځنده او نیښ لرونکی ژبه درلوده  له هغه  دنامتو شعرونه څخه  دنوروزی‌نامه، سه تابلو مریم، احتیاج ا و رستاخیز نومونه  یادولی شو

 

بعد ازین بر وطن و بوم و برش باید رید!

بچنین مجلس و بر کرّ و فرش باید رید!

ترقی اندر این كشور محال است

كه در این مملكت قحط الرجال است
خرابی از جنوب و از شمال است

بر این مخلوق آزادی وبال است

عشقی د سیاسی مبارزی بایللو سره هجو  ته لاس اچوی

ما دگر این مرد را قبول نداریم

 رای بر این خائن عجول نداریم
 
گر نرسیده بگوششان سخن ما

 هست از این ره كه ما فضول نداریم
حرف من و دوستان من همه حق است

این گنه ما بود كه پول نداریم


هغه د حجاب په هکله وایي

نقاب دارد و دل را به جلوه اب کند

   نعوذ بالله اگر جلوه بی نقاب کند

نقاب بر رخ زن سد باب معرفت است 

 

 کجاست دست حقیقت که فتح باب کند

         او بل ځای وایي

 من روی پاک سجده نهادم تو روی خاک

زاهد برو ،معامله ما نمی شود 

 

ضایع مساز رنج و دوای خود ای طبیب

دردیست درد ما که مداوا نمی شود

 

دولت به ریش زرد ظهیر آب رو گرفت

  کناس را بیار، که کابینه بو گرفت

 

د عشقی په شعرکې  رکیکه هجو شته

ای وحید دستگردی شیخ گندیده دهن

ای بنامیده همی گند دهانت را سخن

 

او بل ځای وایی:

صبا آن بی‌شعور بد قیافه

نموده گوز جمهوری کلافه

او بل ځای وایی:

 

 

تفو به غیرت آن بی‌حقوق بی‌ناموس

که بعد ازین همه زشتی پناه برد به روس

 

الا ای مرگ در جانم درآویز

که جام عمر من گردید لبریز

چسان من زنده مانم، ملک ایران

به سر گیرد دوباره دور چنگیز

 

جمهوری‌نامه

به تهران نیست یک‌تن انقلابی

به جز مشروطه‌خواهان حسابی

که از وحشت نگردند آفتابی

اگر گردند، خیلی بدلعابی

بیاویزیمشان بر چوبه دار

به نام ارتجاعیون و اشرار

 

کفن سیاه

 

با من از یک دو سه گوینده، هم آواز شود

کم کم این زمزمه در جامعه آغاز شود

با همین زمزمه ها روی زنان باز شود

زن کند جامه شرم و سرافراز شود

 

ورنه تا زن به کفن سر برده

نیمی از ملت ایران مرده

 

د هغه  د شناختې پر ډبره  دا شعر لیکل شوی دی

در مسلخ عشق جز نکو را نکشند

روبه‌صفتان زشت‌خو را نکشند

گر عاشق صادقی، زکشتن مهراس

مردار بود هر‌آن‌که او را نکشند

 

اخځلیکونه

۱-دانشنامه ازاد ویکی پدیا

۲ – دانشنامه وکی گفتگو

۳-048.blogsky.com

۴-daneshnamah.roshd.ir

۵-atiban.com